Het verbaast me nog altijd hoe ik er in slaag om in
gehuchten te belanden waarvan ik de naam zelfs niet kan uitspreken als ik de
trein neem. Om één of andere reden loopt dat altijd fout. Een verkeerde
aansluiting, een wijziging van spoor (vertrek zowel aankomst!), een conducteur
die het leuk vind om grapjes uit te halen (ooit vind ik hem nog terug geloof
me), een dutje dat wat langer bleek te duren dan een halfuur, een weggerolde
appel, noem het maar op ik heb het allemaal voorgehad. Mijn gemiddelde treinrit
duurt tussen de 3 à 4 uur. Als ik heel veel geluk heb 2,5 uur. Afgelopen
vrijdag heeft het me in totaal 3,5 uur gekost. En dan hebben we het over het
traject Antwerpen-Amsterdam hé. Ik wil er zelfs niet bij stilstaan wat er
gebeurd als ik het in verdere oorden ga zoeken. Oriëntatie-gevoel is nihil bij
mij. Rijdt vijf keer hetzelfde rondje langs een rotonde met mij en na die
vijfde keer zal ik misschien een opmerking geven als in: “Hè, volgens mij zijn
we hier al geweest!”. Maar, ik moet er wel bij zeggen dat ik uiteindelijk wel
bij mijn eindbestemming aankom. Hoe lang het duurt weet niemand van te voren
maar ik arriveer wel! Toch zit dat “reis lekker met het openbaar vervoer,
goedkoop, en waar je maar naartoe wil” – concept me niet lekker. Ten eerste:
over het algemeen zijn de treinen nooit op tijd en veranderen ze om de
haverklap van spoor. Hoe doe je dat trouwens? Wordt je dan opgebeld in de trein
à la “Haaa Japie, jongen effe naar het andere spoor rijden joh.” “Hoezo dan
Erik?” “Ja even een kleine verandering vandaag, er moet afwisseling in blijven voor onze
reizigers he”. En dan zie je een chaos ontstaan in het station, niet normaal.
Mensen die rennen alsof hun leven er van af hangt om die ene trein nog te
halen. Misschien maken ze er wel filmpjes van en publiceren ze die op een dag getiteld
“ Mensen, net als dieren, nu ook op de stations”, weten wij veel wat al dat
personeel op die stations uitvreet. Er moet er tenminste ééntje tussen zitten
met een goed gevoel voor humor. Als je erover nadenkt gedragen we ons ook net
als dieren op een station. Als er een trein aankomt, bestaat er opeens geen
enkele vorm van hoffelijkheid meer en wordt je ofwel in een stroom meegesleurd
naar de eerste de beste deur die opengaat om mee op te gaan in de hysterie die
allemaal op hetzelfde moment proberen een plekje te bemachtigen nog voor enig
reiziger die er op die halte uit moet de kans heeft gekregen om maar een voet
naar buiten te zetten. Ofwel zoek je jezelf een rustig plaatsje in een hoekje,
wacht je af en mag je daarna de hele rit staand naar buiten staren aangedrukt
tegen mensen met de vreemdste geuren. Ik heb er ooit eentje geroken met een
mengeling van banaan, eucalyptus en mest. Echt. Afijn, ik dwaal af. Om terug te
komen op de “stipte” tijden van de NMBS. Want dat zijn ze dus niet. Negen van
de tien vertrekt een trein later, vroeger of heeft hij vertraging. Let er maar
eens op. Zéker handig als je nog een overstap hebt op een treinrit want die
loopt ook gelijk in het honderd. Over naar deel twee van mijn irritaties jegens
het openbaar vervoer. Goedkoop. Tenzij je vindt dat een wijntje voor zeven euro
echt geen geld is kunnen we het er niet anders over eens zijn dat het trein- verkeer
nog altijd veel en veel te duur is. Tweeëntwintig euro voor een enkeltje
Antwerpen-Amsterdam. Jongerentarief is dit, nou blij dat ik (nog) geen
26-jarige student ben die elk weekend op en neer moet. Als je ongeveer ruim
schat en rekent dat 40 % van je inzittenden jonger dan 26 zijn (is het zelfs
niet meer?), in de treinen met driekwart bezetting over het algemeen denk
ik dat ze daar een aardige duit mee vangen. Die prijs kan dus echt wel een
stukje omlaag. En geloof me ik vind het heus niet erg om die prijs te betalen,
mits mijn treinrit er minder dan 2,5 uur over doet EN op tijd is. Als laatste
het waar-je-maar-naartoe-wil-principe. Natuurlijk, je zal overal wel kunnen
geraken geloof ik. Maar trek er dan wel een dag voor uit als je in een
godvergeten gehucht op de koffie word verwacht. Na een aantal discussies hier
met mensen over gehad te hebben ben ik ook nog eens tot de conclusie gekomen
dat het traject Antwerpen- Amsterdam er vroeger (15 jaar geleden) minder lang
over deed dan dat het nu doet. En dat ze daar dus zelf bewust werkzaamheden
voor hebben gehouden. Ik dacht dat de NMBS/ NS (allemaal één pot nat) net
vooruit wou. Dus ik kan niet anders dan voorstellen om met z’n allen eens NEE
te zeggen. NEE we betalen niet meer. Misschien vinden ze dat nog wel leuk,
levert anders ook prachtig beeldmateriaal op geloof ik…
P.S. Is het jullie ook al opgevallen dat de praatjes van
treinbestuurders (nee, niet de reizigers, die zijn over het algemeen a- sociaal;
dat is weer wat anders) ofwel ronduit saai of gewoon heel erg vreemd met een
humoristische knipoog zijn?
